موقعیت
معماری ژاپنی
1400/06/19

معماری ژاپنی

معماری سنتی ژاپن

معماری معاصر ژاپنی ترکیبی از شیوه های طراحی سنتی و زیبایی شناسی مدرن غربی است. مردم در سراسر جهان زیبایی معماری ژاپنی را پذیرفته اند، و مشتاقانه حاضر هستند قطعه ای از این سبک را در منازل خود بکار ببرند.

قبل از قرن اول قبل از میلاد، خانه های ژاپنی بسیار شبیه به خانه های دیگر در سراسر جهان بود که عمدتاً از چوب با سقف کاهگلی و کف خاکی ساخته شده بودند. برخی از اولین زیارتگاه های ژاپن که قبل از قرن ششم میلادی ساخته شده، شبیه انبارها یا خانه های قدیمی بودند. در قرن هفتم بود که معماری ژاپنی سبک متمایز خود را ایجاد کرد و به شدت تحت تأثیر سایر ملل آسیایی بود.

 

در همین دوران بود که چوب به عنوان مصالح ساختمانی اصلی برای معماری ژاپنی مطرح شد. این موضوع  به دلیل کمبود سنگ موجود در آن زمان به دلیل فعالیت آتشفشانی و همچنین مقاومت ثابت شده چوب در برابر زلزله بوده است.

معماری سنتی ژاپنی معمولاً به ساختمانهایی اشاره می کند که در دوره ادو ساخته شده اند، که در قرن 17 تا اواسط قرن 19 بوده است. معماری قرون وسطایی ژاپن به دلیل رواج ساخت قلعه ها تا حدی قابل مقایسه با معماری اروپای قرون وسطایی بود، اما بسیار ساده تر از نمونه اروپایی آن بود. پس از این دوره، معماری ژاپنی بیشتر از تأثیرات غرب استفاده کرد.

وقتی از "ساختمانهای سنتی ژاپنی" صحبت می کنیم، منظورمان ساختمانهایی است که تقریباً در دوره ادو (قرن هفدهم تا اواسط قرن نوزدهم) و کمی فراتر از آن ساخته شده اند. از قرن نوزدهم بود که ژاپن شروع به استفاده از تأثیرات مدرن غربی در معماری خود کرد. در ادوار اولیه در این کشور، ساختمان با ایده های چینی و دیگر ایده های آسیایی شکل گرفت. خانه های ژاپنی در طول قرن ها از خانه هایی به خان‌چال (گودالی در زمین که مردم روی آن را با تیرهای چوبی و شاخ‌وبرگ درخت و دیگر مواد می‌پوشاندند) به سازه های وسیع و پیچیده تبدیل شده اند.

 

در برخی از ساختمانهای ژاپنی، حتی از میخ استفاده نشده است. صنعتگران ژاپنی روشهای جایگزینی برای اتصال قسمتهای خانه ایجاد کردند. سقف، بیشتر ساخته شده از کاهگل یا نوعی سفال، معمولاً دارای یک منحنی ملایم است و توسط پایه ها و ستون ها پشتیبانی می شد.

 

اعتقادات شینتو و بودایی ژاپن بر معماری تا سطح طراحی منازل مسکونی نیز تأثیر گذار بود و ساختمانها تأکید زیادی بر روابط انسانها با طبیعت نشان می دادند. این امر در تمرکز بر استفاده از نور طبیعی در خانه های قدیمی و همچنین استفاده از چوب به شکل خام آن مشهود است. همچنین در طراحی استراتژیک خانه ها سعی بر آن شد چشم اندازهای خوبی را به طبیعت و تغییر فصل در آن ارائه دهد.

 

خانه های سنتی ژاپنی مینکا نامیده می شوند و اغلب همان چیزی است که مردم وقتی به خانه ای به سبک ژاپنی فکر می کنند در سر خود تصویر می کنند، است. این موارد شامل کفپوش تاتامی، درهای کشویی و ایوان های چوبی است که خانه را محصور خود کرده اند. علاوه بر این، حداقل مبلمان در این منازل استفاده شده است. میزها روی زمین هستند و صندلی ها و تخت هایی که ممکن است به آنها عادت کرده باشید اغلب وجود ندارند.

 

عناصر معماری سنتی ژاپن

طراحی ژاپنی قرن ها پیش مینیمالیسم را مثال زد. در واقع، در اوایل رواج فرهنگ هیگاشیاما در قرن پانزدهم، معماری ژاپنی با هدایت اصل زیبایی شناختی وابی-سابی که بازتاب جهان بینی عمیق تری بر مبنای پذیرش گذرا و ناقص بودن است، همواره اصالت و سادگی را به باورنکردنی ترین روش ها پرورش داده است.

 

چوب

چوب به طور سنتی مصالح ساختمانی اصلی در معماری ژاپنی بوده است. در بسیاری از خانه های قدیمی ژاپنی (و همچنین در برخی از ساختمانهای جدیدتر) چوب بدون رنگ باقی مانده و در شکل طبیعی خود برای قدردانی از طبیعت استفاده می شود.

 

سقف

سقف های منحنی و کشیده در معماری سنتی ژاپنی در اکثر ساختمانها نقطه کانونی است. آنها نه تنها برای جذابیت بلکه برای نقش آنها در ساختار مهم هستند. معماری ژاپنی از چهار نوع سقف تشکیل شده است. طاقچه های سقف ها به گونه ای طراحی شده اند که از پنجره ها در برابر باران محافظت می کنند. بسیاری از ژاپنی ها از باز کردن پنجره های خود برای هوای تازه و آرامش بخش باران در طول تابستان لذت می برند، زیرا سقف آنها به خوبی از پنجرها محافظت می کند.

 

سقف در طراحی معماری ژاپنی

 

کف

تاتامی (حصیری که به عنوان کفپوش در اتاقهای سنتی به سبک ژاپنی استفاده می شود) از اصلی ترین عنصر خانه های ژاپنی تا به امروز است. کف خانه های سنتی ژاپنی اغلب به طور کامل با تاتامی پوشانده شده بود. تاتامی به‌طور سنتی از کاه برنج ساخته می‌شود، هرچند امروزه از تراشه چوب فشرده یا پانل های فوم پلی استایرن ساخته می‌شود.

 

نصب تاتامی

 

درب و دیوارها

در بسیاری از خانه های قدیمی ژاپنی از صفحه های متحرک (شوجی) و درهای کشویی (fusuma) استفاده می شد. صفحه ها معمولاً از کاغذ ساخته می شوند تا نور و سایه ها از آن عبور کنند.

شوجی (صفحه های متحرک) و fusuma (درهای کشویی) همیشه در خانه های قدیمی ژاپنی وجود داشت. شوجی از قاب های چوبی با کاغذ شفاف تشکیل شده است، که اجازه می دهد نور به داخل تابیده شود، در حالی که کاغذ فوسوما مات است، بنابراین اجازه نمی دهد نور به داخل تابیده شود. در بیشتر خانه ها معمولاً سفید رنگ هستند، اگرچه در زیارتگاه ها یا معابد اغلب روی آنها نقاشی می شود. علیرغم شباهت آنها، نقش ها متفاوت است. هر دو شوجی و فوسوما به عنوان درهای داخلی و پارتیشن مورد استفاده قرار می گیرند و برای تقسیم و جداسازی مجدد اتاق ها استفاده می شوند، اگرچه فقط از شوجی به عنوان پنجره، دیوارهای بیرونی و درهای بیرونی استفاده می شود، زیرا اجازه می دهد نور و سایه ها به داخل خانه ها سوسو بزنند و احساس دنجی را به فضا اضافه کنند.

 

شوجی و فوسوما

 

جایی برای کفش ها

Genken که در خانه های سنتی و معاصر ژاپنی رایج است، به قسمت کوچکی از پلان طبقه اشاره می کند که در آن بین درب ورودی و بقیه خانه فاصله ای فرو رفته وجود دارد. اینجا محل قرار دادن کفش قبل از ورود است.

این محدوده معمولاً در داخل خانه، بلافاصله جلوی در واقع شده است. Genkan به عنوان محلی برای قرار دادن کفش قبل از درب ورودی در قسمت جلویی خانه مورد استفاده قرار میگیرد. این محل در ساختمانها پایین تر از کف ساخته می شود، تا خاک  و گل را از محیط خانه دور نگه دارد. اگرچه تقریباً در هر خانه ژاپنی یافت می شود، اما همچنان می توان آنها را در هتل ها، مدارس، شرکت ها و ساختمانهای دیگر نیز یافت.

 

پادری ژاپنی

 

ایوان ژاپنی

ارتباط با طبیعت همیشه از ویژگی های مهم معماری ژاپنی بوده است. این را می توان به اعتقادات شینتو و بودایی ژاپن نسبت داد که تأثیر بسزایی در معماری آن داشته اند. این را می توان در تمرکز بر نور طبیعی و استفاده از چوب خام به عنوان مصالح ساختمانی، هم در نمای بیرونی و هم در داخل مشاهده کرد. خانه های قدیمی ژاپنی معمولاً دارای یک ایوان چوبی (به نام انگاوا) هستند که در خارج از خانه اجرا می شود.

آنگاوا (ایوان ژاپنی) محلی از خانه های ژاپنی اند که بدون تاتامی هستند که به ایوان شباهت دارند. معمولاً از چوب یا بامبو ساخته شده اند، نقش آنها ارتباط داخل خانه با بیرون است. از آنجایی این محل جدا از خانه است، کفش روی آن پوشیده نمی شود. در عوض، ممکن است کفش روی پله سنگی سنتی کنار آن قرار گیرد. در طول تابستان، بسیاری از نشستن در آن برای استفاده از طبیعت اطراف و یا گفتگو با خانواده و دوستان لذت می برند.

 

ایوان ژاپنی

 

چیدمان

هیچ رنگی در زیبایی شناسی ژاپن برتری ندارد. وقتی صحبت از خانه های سنتی ژاپنی می شود، پالت رنگ معمولاً خنثی است. از آنجا که مینکا به مواد طبیعی تکیه می کرد، سبک طراحی خانه ها به شکلی تمایل داشتند که مناظر اطراف را منعکس کنند.

در خانه های سنتی ژاپنی، ساکنان و مهمانان مستقیماً روی کف تاتامی می نشینند و می خوابند. طبیعت راحت و بادوام این حصیرها به این معنا بود که صندلی ها زابوتون یا بالشتک های روی زمین بودند و تخت هایی به صورت ورقه ای بیرون کشیده می شد که در طول روز به راحتی جمع شود. مبلمان بکار گرفته شده بسیار کمتر از آن چیزی است که از سبک غربی ها انتظار دارید.

 

مبلمان ژاپنی

 

استفاده از سادگی و بی آلایشی چیدمان از عناصر مهم سبک معماری ژاپنی است. وابی سابی مفهومی است که از ژاپن سرچشمه گرفته است. با بسیاری از قوانین معمول تزئین مخالف است. این ایده تقارن مطلق و نیاز به کمال را در همه چیز نادیده می گیرد. وابی سابی بیش از یک سبک تزئینی بوده و میتوان گفت به نوعی فلسفه زندگی است.

 

چیدمان ژاپنی

 

 

قلعه ژاپنی

قلعه هیمجی بزرگترین و پربازدیدترین قلعه در ژاپن، بهترین نمونه باقی مانده از معماری اولیه قلعه ژاپنی محسوب می شود. این قلعه شامل شبکه ای از 83 اتاق با سیستم های دفاعی پیشرفته از دوران فئودال است. این مکان در سال 1993 به عنوان یکی از اولین میراث جهانی ژاپن در یونسکو به ثبت رسید.

 

قلعه هیمجی

 

 

 بانک مقالات ایران سیب


 

بیشتر بخوانید:


تعداد بازدیدها: 318

نظر کاربران

نظرتان را با ما در میان بگذارید

ایران سیب

ایران سیب بزرگترین مرجع اطلاعات احداث، بستری مناسب برای ارتباط تخصصی بین کارفرمایان و پیمانکاران

ارتباط با ما

تهران - پیروزی

021-77754099
09120390205


خبرنامه

در خبرنامه هفتگی ما مشترک شوید و با ما در ارتباط باشید.

نمایش فرم خبرنامه
آمار بازدید
امروز:4062
دیروز:4712
هفته:29412
ماه:103888
سال:399356