موقعیت
باغ ژاپنی
1400/02/18

باغ ژاپنی

باغ ژاپنی

 

 

باغ ها معمولا در طول تاریخ توسط طبقه پیشرو جامعه _ اشراف، راهبان، جنگجویان، سیاستمداران و صنعتگران_ برای اهداف مختلفی ساخته اند، ماند تفریحات و مراسمات مذهبی. تکامل باغ های ژاپنی میتواند به شدت با دوره های تاریخی ژاپن که ویژگی ها فرهنگی و مذهبی آن در انواع باغ ها نمود کرده در ارتباط باشد. در حالی برخی از این باغ ها در طول تاریخ از بین رفتند، هنوز تعدادی باقی مانده اند.

 

اوایل تاریخ ژاپن (قبل از 794)

 

 

یکی از نخستین اشکال باغ در ژاپن مکان های مقدس در طبیعت بود. با پیش بینی معرفی فرهنگ چینی از سرزمین اصلی، این شکل اولیه باغ را می توان در برخی از مقدسات باستانی شینتو، به عنوان مثال در عبادتگاههای ایسه، که ساختمانهای آنها با مناطق گسترده ای از سنگریزه احاطه شده است، شناخت.

پذیرش گسترده فرهنگ چینی و آیین بودایی از قرن 6 بر طراحی باغ ژاپن تأثیر زیادی گذاشت. در این دوره زمانی، باغ ها در مکان های امپراتوری برای تفریح و سرگرمی امپراطور و اشرافیان ساخته میشدند، آنها برکه و جریان های آب را به عنوان نقاط کانونی معرفی میکردند، که شامل بسیاری از عناصر بودایی و تائویی میشد و قصد باز سازی مناظر مشهور را داشتند.

متاسفانه هیچ یک از این باغ های سلطنتی باقی نماده اند. اما، براساس یافته های باستان شناسان در نارا، باغ کاخ شرقی در کاخ هیجو در سال 1990 با دقت بازسازی شد و برای عموم بازگشایی شد و دیدگاه خوبی برای بازدید کنندگان از این دوره به وجود آورد.

 

دوره هیان (794-1185)

 

 

در طول دوره تقریبا آرام هیان، پایتخت به کیوتو انتقال یافت جایی که اشرافیان بیشتر وقتشان را صرف هنر میکردند. آنها شروع به ساخت باغ های شیندن در کاخ ها و ویلاهایشان کردند، باغ های بزرگی که برا توسعه جشن ها و فعالیت های سرگرمی نظیر، قایقرانی، ماهیگیری و تفریحات کلی استفاده میشدند.

باغ های شیندن با جزئیات در رمان کلاسیک داستان گنجی توصیف شده اند. این باغ ها تحت تاثیر مفاهیم چینی طراحی شدند، این باغ ها برکه ها بزرگ وجزیره هایی داشتند که با پل های قوسی به هم وصل میشدند، و قایق های میتوانستند از زیر این پل های قوسی عبور کنند. یک میدان پوشیده از سنگریزه در جلوی ساختمان برای سرگرمی استفاده میشد. هیچ یک از باغ های شیندن باقی نمانده اند. اما برخی از حوضچه های بزرگ آنها در باغ های بعدی گنجانده شده است، به عنوان مثال حوض اوسوا در معبد دایکاکوجی در کیوتو.

 

 

 

در اواخر دوره هیان، زمین های بکر بودایی بسیار مشهور شدند، که به مریدان خود وعده در بهشت غربی آمیدا بودا یا سرزمین بکر را میداد. در نتیجه، باغ ها برای تصویر کردن بهشت بودایی ساخته میشدند. مانند طراحی باغ های شیندن، دریاچه های بزرگ با گل های نیلوفر و جذیره داشتند، و همچنین ساختمان های کوچک زیبا.

هیچ باغ بکری از آن دوران به جای نمانده است، با این حال، معابد بایودوین یوجی و معبد موتسوجی هیرایزومی بسیاری از عناصر اصلی این نوع باغ را حفظ می کنند.

 

دوره های کاماکورا و موروماکی (1192-1573)

 

 

در اوایل دوره کاماکورا، قدرت از اشرافیان به نخبگان ارتش رسید. قانون گذاران ارتش سبک زن بودایی که با تازگی معرفی شده بود را پذیرفتند، که تاثیر زیادی در طراحی باغ ها گذاشت. در این دوره باغ ها بیشتر نزدیک به معابد ساخته میشدند تا به راهبه ها برای مدیتیشن و مراسمات مذهبی کمک کنند تا اینکه برای سرگرمی استفاده شوند.

همچنین این باغ ها کوچک تر، ساده تر و مینیمالیست تر شدند، اما بسیاری از عناصر قبلی را در خود داشتند، مانند، برکه ها، جزایر، پل ها و آبشار ها. بزرگترین قدم به سمت مینیمالیسم را باغ کارسانسوی درای برداشت که برای نشان دادن تمام عناصر باغ از چیزی به جز سنگ و سنگریزه استفاده نمیکرد.

 

بسیاری از باغ های این دوره هنوز در ژاپن وجود دارند.

 

دوره ی آزوکی مومویاما (1573-1603)

 

 

باغ های چای قبلاً برای برگزاری مراسم چای در دوره های قبلی ظاهر شده بودند، اما در دوره آزوکی مومویاما وقتی استادان معاصر چای طراحی خود را اصلاح و کامل کردند و آنها را با روح وابی یا سادگی روستایی آغشته کردند، به اوج رشد خود رسیدند.

باغ های چای ساده و سودمند اند. یک سنگ راه از ورودی تا خانه چای کشیده میشود. فانوس های سنگی عناصر نور و دکوراسیون را فراهم میکنند، در حالی که لگن شست و شو برای آیین تمیزکاری استفاده میشود. خیلی از باغ های چای میتواند در ژاپن مشاهده شود، گرچه بسیاری از آنها با طراحی باغ های بزرگتر ادغام شده اند.

 

دوران ادو (1603-1867)

 

 

در دوران ادو، طراحی باغ ها از مینیمالیسم دوره موراماکی فاصله گرفتند، از آنجایی که طبقه رهبر بیشتر به اسراف و تفریحات علاقه داشت. محصول این دوره باغ ها گردان با برکه ها، جزایر و تپه های مصنوعی بود که از دیدگاه های مختلف در امتداد یک مسیر دایره ای می توانست لذت بخش باشد. بسیاری از باغ های گردان عناصر باغ ها چای را نیز داشتند.

رهبران فئودالی منطقه ای باغ های گردان را هم در شهر مادری اشان و هم در ویلا های ثانوی خود ساختند، که باید به روش ادو نگه داری میشدند. بنابراین، باغ های گردان امروزه میتوانند در شهر ها قلعه ای سابق در سراسر توکیو دیده شوند.

در مقابل، تسوبونیوا ها باغ های کوچکی هستند که در میان جمعیت شهری بسیار مشهورند. این باغ های کوچک در فضای کوچک حیاط، در کنار یا میان خانه های شهری قرار میگیرند و یک فضای طبیعی علاوه بر نور سرسبزی به محل میبخشند. به خاطر اندازه اشان، معمولا عناصر تزیینی کوچکتری دارند و برای اینکه وارد آن شوید طراحی نمیشوند.

 

باغ های مدرن (1868 تا الان)

 

 

در زمان میژی، ژاپن سریعا به دوره مدرنیزاسیون و غربی سازی وارد شد. پارک ها به سبک غربی ساخته شدند، و بسیاری از باغ های گردانی که قبلا خصوصی بودند به روی عموم گشوده شدند. سیاستمداران و صنعتگران قدرت اصلی در پشت ساختار باغ های گردان خصوصی جدید بودند که معمولا عناصر باغبانی غربی را داشتند، مثل بوته های گل و چمنزار های باز. بسیاری از این باغ های در پایتخت جدید، توکیو ساخته شدند.

برخی از طراحان باغ های مدرن تلاششان را کردند که باغ های ژاپنی سنتی تری ایجاد کنند، گرچه اکثر مواقع ایده های جدیدی به آن اضافه میکردند.

 

 

 

 

مترجم: مهندس نگین نیک بخش

 بانک مقالات ایران سیب


 

بیشتر بخوانید:

 


تعداد بازدیدها: 607

نظر کاربران

نظرتان را با ما در میان بگذارید

ایران سیب

ایران سیب بزرگترین مرجع اطلاعات احداث، بستری مناسب برای ارتباط تخصصی بین کارفرمایان و پیمانکاران

ارتباط با ما

تهران - پیروزی

021-77754099
09120390205


خبرنامه

در خبرنامه هفتگی ما مشترک شوید و با ما در ارتباط باشید.

نمایش فرم خبرنامه
آمار بازدید
امروز:4210
دیروز:4712
هفته:29560
ماه:104036
سال:399504